субота, 01. април 2017.

Đordano Bruno: Kapije dijamantske i crne


Amor po kojem znam istinu sada
što širi vrata dijamantna tavna,
kroz oči uđe i od vida javna
rađa se, živi, goji, vječno vlada;

i sve što nebu, zemlji, paklu spada
ističe, zove prava lica davna
obnavlja snagu i strijeljenje ravna
da uvijek srcu vidnu ranu zada.

O svijete prosti, put istine kroči,
da uho k stalnom zboru mom obraćaš;
otvori mahnit, ako možeš, oči:

Dječaku vjeruj, jer ti malo shvaćaš
brzo se mijenjaš, a mniš da on bjega,
i sam si slijep, a slijepcem zoveš njega. 
Amor, per cui tant'alto il ver discerno, 
Ch'apre le porte di diamante e nere 
Per gli occhi entra il mio nume; e per vedere 
Nasce, vive, si nutre, ha regno eterno. 

Fa scorger quant'ha il ciel terr'ed inferno, 
Fa presente d'absenti effigie vere, 
Repiglia forze, e, trando dritto, fere, 
E impiaga sempre il cor, scuopre ogn'interno. 

O dunque, volgo vile, al vero attendi, 
Porgi l'orecchio al mio dir non fallace, 
Apri, apri, se puoi, gli occhi, insano e bieco. 

Fanciullo il credi, perché poco intendi; 
Perché ratto ti cangi, ei par fugace; 
Per esser orbo tu, lo chiami cieco.

Нема коментара:

Постави коментар