понедељак, 03. април 2017.

Đordano Bruno: Hostis non hostis



Ne morao se nikad požaliti
na ljubav s kojom samom sreću želim;
makar se zbog nje treba zlopatiti,
od dopuštenog neću da se dijelim.

Spram Feniksa ću uvijek jedno biti
pod nebom vedrim, tmurnim, hladnim, vrelim.
S koje će kobi puknut ili sreće
čvor što ga ni smrt odriješit neće!

Jer srce, duh i duša
nema užitka, slobode, života,
što je veselje, ugoda, milota,

što slađe, draže, plodnije se kuša,
do patnje, jarma, smrti,
što mi ih narav, volja, sudba prti. 
Mai fia che de l'amor io mi lamente,
Senza del qual non voglio esser felice;
Sia pur ver che per lui penoso stente,
Non vo' non voler quel che sí me lice.

Sia chiar o fosco il ciel, fredd'o ardente,
Sempr'un sarò ver l'unica fenice.
Mal può disfar altro destin o sorte
Quel nodo che non può sciôrre la morte.

Al cor, al spirto, a l'alma
Non è piacer, o libertade, o vita,
Qual tanto arrida, giove e sia gradita,

Qual piú sia dolce, graziosa ed alma,
Ch'il stento, giogo e morte,
Ch'ho per natura, voluntade e sorte.

Нема коментара:

Постави коментар