[2]
— — — s nebeskih bedema zračnih — — —
— — siđi — — — —
ovde na Krit. Tu je vremen hram,
skriva ga tih
jabukov gaj.
Oltari drevni; tamu svodova hladnih kadi
svet i čist
tamjanov dah.
Ovde je potočić studen — rapava stabla
srebrn mu žubor
čuju.
Obronkom bokori ruža prosuli senke
nežne, a lišće
setom trepti i roni
snove.
Ovde je livada jedna, tu konji srčani pasu,
gizdava, sjajna,
prolećna, cvetna.
Opojni, medni anis s livade struji i pleni
mirisnim dahom.
— — — — — —
Hajde, Kiparko, dođi i glavu ovenčaj cvećem,
kraljice,
da nam na dar
pružiš iz pehara zlatnih, za praznik
svečano
pripremljen nektar.
δεῦρύ μ’ ἐκ Κρήτας ἐπ[ὶ τόνδ]ε ναῦον
ἄγνον, ὄππ[ᾳ τοι] χάριεν μὲν ἄλσος
μαλί[αν], βῶμοι τεθυμιάμε-
νοι [λι]βανώντῳ·
ἐν δ’ ὔδωρ ψῦχρον κελάδει δι’ ὔσδων
μαλίνων, βρόδοισι δὲ παῖς ὀ χῶρος
ἐσκίαστ’, αἰθυσσομένων δὲ φύλλων
κῶμα κατέρρει·
ἐν δὲ λείμων ἰππόβοτος τέθαλεν
ἠρίνοισιν ἄνθεσιν, αἰ δ’ ἄηται
μέλλιχα πνέοισιν [
[
ἔνθα δὴ σύ . . . . ἔλοισα Κύπρι
χρυσίαισιν ἐν κυλίκεσσιν ἄβρως
ὀμμεμείχμενον θαλίαισι νέκταρ
οἰνοχόαισον
[16]
Sjaj konjice, sjaj parade
za ponekog najlepša je
stvar na svetu; drugom opet:
pešadijskih bataljona
nedogledi; za trećeg je
ratna flota dika sveta;
a ja kažem: to je biće
koje voliš.
Da to jasno svako shvati,
ništa lakše: ta, Jelena,
gospa divna, što lepotom
sve zaseni, nije l' negda,
i bez suza, napustila
savršenstvo, uzor muža?
Konj'ma brzim, morem pustim,
put trojanskih ode žala,
ne seti se čeda milog,
oca, majke — žudnjom bludi
Kiparka joj srce vodi.
Savitljiv je — — — —
put — — — savesti — — —
kad prečezne — — — — smer boginje.
Zbog nje i ja srce zovem:
Anaktorijo. — — —
Gde si? Gde si?
Taj skladni hod da vidim opet.
Senast, zlatast, drhtaj, ushit
na tom lišću — jače blešti
no u ljutom okršaju
zrake sunca kad ih lome
tuč i zlato, sev kaciga,
štitova i bornih kola.
Al' čoveku nije data
— — — — — — — puna sreća
— — — — — — — — — — —
— — — — — — — samo deo
— — — — — — — — — — —
— — — — — — — — — — —
— — — — — — — — — — —
nenadani.
ο]ἰ μὲν ἰππήων στρότον οἰ δὲ πέσδων
οἰ δὲ νάων φαῖσ’ἐπ[ὶ] γᾶν μέλαι[ν]αν
ἔ]μμεναι κάλλιστον, ἔγω δὲ κῆν’ ὄτ-
τω τις ἔραται·
πά]γχυ δ’ εὔμαρες σύνετον πόησαι
π]άντι τ[ο]ῦ̣τ’, ἀ γὰρ πόλυ περσκέ̣θ̣ο̣ι̣σ̣α
κ̣άλ̣λο̣ς̣ [ἀνθ]ρώπων Ἐλένα [τὸ]ν ἄνδρα
τ̣ὸν̣ [πανάρ]ι̣στον
κ̣αλλ[ίποι]σ̣’ ἔβα ’ς Τροΐαν πλέοι̣[σα
κωὐδ[ὲ πα]ῖδος οὐδὲ φίλων το[κ]ήων
πάμ[παν] ἐμνάσθη, ἀλλὰ παράγ̣α̣γ̣’ α̣ὔταν
]σαν
]αμπτον γὰρ [
]. . . κούφως τ[ ]οησ[.]ν
. .]μ̣ε̣ νῦν Ἀνακτορί[ας ὀ]ν̣έ̣μναι-
σ’ οὐ ] παρεοίσας·
τᾶ]ς κε βολλοίμαν ἔρατόν τε βᾶμα
κἀμάρυχμα λάμπρον ἴδην προσώπω
ἢ τὰ Λύδων ἄρματα κἀν ὄπλοισι
πεσδομ]άχεντας.
].μεν οὐ δύνατον γένεσθαι
].ν ἀνθρωπ[. . . π]εδέχην δ’ ἄρασθαι
τ’ ἐξ ἀδοκή[τω.
[168b]
I mesec je već zašao
i Plejade: gluvo doba,
ponoć, vreme — kad ćeš, kad ćeš
proći — — —
sama spavam ove noći.
δέδυκε μὲν ἀ σελάννα
καὶ Πληΐαδες· μέσαι δὲ
νύκτες, παρὰ δ’ ἔρχετ’ ὤρα,
ἔγω δὲ μόνα κατεύδω.
[34]
Krupne zvezde inja jasna
lišća skriju u plašt noćni,
kad nad bledom zemljom sine
luna sva od vrelog srebra —
— — Luno — — — luno — — —
— — — srebro noći.
ἄστερες μὲν ἀμφὶ κάλαν σελάνναν
ἂψ ἀπυκρύπτοισι φάεννον εἶδος
ὄπποτα πλήθοισα μάλιστα λάμπη
γᾶν
[95]
Gongilo — — — — — — —
— — — — — — — — — — —
I znak jedan mi predskaza,
znak poslednji, svima jasan,
ko će doći? Hermes sleće
da me vodi, vesnik krasan.
— Ja pristajem srca rada
da me vodiš, gospodaru,
jer ja nemam, više nemam
radosti na belom danu.
O, tako mi Afrodite,
silna želja mene mori
da nestanem s ovog sveta,
tolike su patnje moje.
O, da umrem, pa da mrtva,
s očima od srebra hladna,
gledam rosni lotos mirni,
povrh vode Aheronta — —
skoro — — — —
— — — — skoro da me prime
dvori Hada — — — — — — —
i da niko — — — — —
— — — — niko više — —
ου[
ᾖρ’ ἀ[
δηρατ.[
Γογγυλα . [
ἦ τι σᾶμ’ ἐθε . [
παισι μάλιστα . [
μας γ’ εἴσηλθ’ ἐπ . [
εἶπον· ̔ὦ δέσποτ’ ἐπ . [
ο]ὐ μὰ γὰρ μάκαιραν̣ [ἔγωγ’
ο]ὐδὲν ἄδομ’ ἔπερθα γᾶ[ς ἔοισα,
κατθάνην δ’ ἴμερός τις [ἔχει με καὶ
λωτίνοις δροσόεντας [ὄ-
χ̣[θ]οις ἴδην Ἀχέρ[οντος
. ] . . δεσαιδ . [
. ] . ν̣δετον̣[
μητισ̣ε̣[
[96]
Misli nam svoje često sa Sarda u zavičaj šalje,
seća se prisnosti naše; boginja za nju si ti,
svakoj se pesmi tvojoj veselila najviše ona,
al' sve je sećanje sad.
Sada se gordi u sjaju međ gospama lidskim, baš kao
kad sunce zađe i svud
rumenim prstima luna zarobi treptanje zvezda pod sjajni,
blistavi skut,
pa ravnomerno svetlim bisernim posipa prahom
pučinu slanu i redom cvetove usnulih bašta,
tad prva rosa kroz tamu trepne, pupoljak rumen od sna
zevne, zora je tu —
vreža se budi sa cvetom nežnim — —
— — — čičak se kostreši plav — —
zova suncobran cvetni okreće suncu ranom
— — — svanuo dan.
A Arignota mislima bludi, slomljena srca,
čeznja za Atidom dragom i za nama mori je, srce
razdire tuga i bol — — —
"Dođite k meni." Zove nas glasno, sve jače, al' mora
beskrajnog talasi hučni ne donose vapaje njene
— — — niko je ne ču — — —
]Σαρδ . [ . .]
πόλ]λακι τυίδε̣ [ν]ῶν ἔχοισα
ὠσπ . [ . . .] . ωόμεν, . [ . . .] . . χ[ . .]
σε θέᾳ σ’ ἰκέλαν ἀρι-
γνώτᾳ, σᾳ δὲ μάλιστ’ ἔχαιρε μόλπᾳ.
νῦν δὲ Λῦδαισιν ἐμπρέπεται γυναί-
κεσσιν ὤς ποτ’ ἀελίω
δύντος ἀ βροδοδάκτυλος σελάννα
πάντα περρέχοισ’ ἄστρα· φάος δ’ ἐπί-
σχει θάλασσαν ἐπ’ ἀλμύραν
ἴσως καὶ πολυανθέμοις ἀρούραις·
ἀ δ’ ἐέρσα κάλα κέχυται τεθά-
λαισι δὲ βρόδα κἄπαλ’ ἄν-
θρυσκα καὶ μελίλωτος ἀνθεμώδης·
πόλλα δὲ ζαφοίταισ’ ἀγάνας ἐπι-
μνάσθεισ’ Ἄτθιδος ἰμέρῳ
λέπταν ποι φρένα κ[ᾶ]ρ̣[ι σᾷ] βόρηται·
κῆθι δ’ ἔλθην ἀμμ . [ . .] . .ισα τό̣δ’ οὐ
νῶντ’ ἀ[ . .]υστονυμ̣[ . . .] πόλυς
γαρύει̣ [ . . .]αλον̣[ . . . . . .] .ο̣ μέσσον·
ε]ὔ̣μαρ[ες μ]ὲ̣ν οὐκ̣ ἄμ̣μι θέαισι μόρ-
φαν ἐπή[ρατ]ον ἐξίσω-
σθ̣αι συ[ . .]ρ̣ο̣ς ἔχηισθ’ ἀ[ . . .] .νίδηον
το̣[ . . . .]ρατι-
μαλ[ ] . ερος
καὶ δ[ . ]μ̣[ ]ος Ἀφροδίτα
καμ̣[ ] νέκταρ ἔχευ’ ἀπὺ
χρυσίας [ ]ν̣αν
. . . .]απουρ̣[ ]χέρσι Πείθω
[ ]θ[. . .]ησενη
[ ]ακις
[ ]. . . . . .αι
[ ]ες τὸ Γεραίστιον
[ ]ν̣ φίλαι
[ ]υ̣στον οὐδενο[
[ ]ερον ἰξο[μ
[131]
Ah, Atido, tebi sad je
teško da za mene mariš,
Andromedu ti sada voliš,
srcem svojim nju sad tražiš.
Ἄτθι, σοὶ δ’ ἔμεθεν μὲν ἀπήχθετο
φροντίσδην, ἐπὶ δ’ Ἀνδρομέδαν πότῃ
[101a]
Ispod cvrčkovog krila
treperav, srebrnast zvuk,
sparna podneva letnja
začara nežno crr ... crrr.
πτερύγων δ’ ὔπα
κακχέει λιγύραν ἀοίδαν,
ὄπποτα φλόγιον †καθέ-
ταν† ἐπιπτάμενον †καταυδείη†
[102]
Majko slatka, ja ne mogu za razbojem da se skrasim,
silna čežnja svu me svlada,
za mladićem. — Nisam kriva, Afrodita prepredenka
ona je to udesila.
γλύκηα μᾶτερ, οὔτοι δύναμαι κρέκην τὸν ἴστον
πόθῳ δάμεισα παῖδος βραδίναν δι’ Ἀφροδίταν.
[58]
Došla je starost. Smežurale bore već čitavo lice,
Kose mi bele — — — a negda bile su crne — — a — sad
— — — izdala kolena pusta — —
Starosti mrak — —
Mladosti poklonik ja sam, to beše moj prinos životu
sunčan i blistav, i sad, kad svetlost se ponoru spušta
u meni sunca je zrak.
ἔμοι δ’ ἄπαλον πρίν] π̣οτ̣’ [ἔ]ο̣ντα χρόα γῆρας ἤδη
ἐπέλλαβε, λεῦκαι δ’ ἐγ]ένοντο τρίχες ἐκ μελαίναν·
βάρυς δέ μ’ ὀ [θ]ῦμο̣ς̣ πεπόηται, γόνα δ’ [ο]ὐ φέροισι,
τὰ δή ποτα λαίψηρ’ ἔον ὄρχησθ’ ἴσα νεβρίοισι.
]ιμέναν νομίσδει
]αις ὀπάσδοι
ἔγω δὲ φίλημμ’ ἀβροσύναν, ]τοῦτο καί μοι
τὸ λά[μπρον ἔρος τὠελίω καὶ τὸ κά]λον λέ[λ]ογχε.
