петак, 06. октобар 2017.

Gvido Gviniceli: Kancona o plemenitom srcu


Kroz nežno srce Amor uvek zrca
kao i ptice iz zelenih gora;
Priroda ne zda Amora pre srca
nežnog, nit nežno srce pre Amora,
Jer, kada posta sunce
u istom času posta svetlost čista,
Al' ne pre nego sunce;
i tada Amor to mesto otmeno
ispuni ko što ista
toplota puni središte ognjeno.

Ljubavni oganj nežnim srcem vlada
kao čvrstoća u dragom kamenu:
Jer uticaj nam sa zvezde ne pada
pre nego sunce snagu joj da njenu.
Posle, tek kad odstrani, 
silinom svojom, sunce sve nevredno
zvezda mu da sjaj znani.
Tako i srce, što je po prirodi
iskreno, nežno, čedno,
dama, k'o zvezda, uzima i vodi.

I Amor srce nastanjuje čedno
isto kao što plam na vrhu zublje
Ja čist i jasan, srećan očigledno;
inače ljut je, kad je ono grublje!
Stog se prosta priroda
odupire Amoru kao vatri
vreloj, ledena voda.
Amor živi u nježnom srcu ljudi
jer tu najbolje snatri,
kao magnet u iskopanoj rudi.

Bije po blatu sunce celog dana:
još prljavo je, al' suncu osta sjaj.
Čovek gord kaže: "Ja sam roda znana";
on liči blatu, sunce na alem taj.
Jer čovek grešku čini
misleć da plemenitost, iznad srca,
stvara se po starini,
kao da nežno srce nema vrednost:
zrak se na vodi zrca,
a nebo čuva sve zvezde i svetlost.

Sija u potpunoj spoznaji neba
Bog tvorac, jače no sunce očima;
Ona zna šta pred tvorcem činit treba:
da kruži nebom - takvu je On prima,
I dobija sred milja
od pravednog Boga blaženost velju.
Tako treba dat, zbilja,
lepa dama, kad joj zasja kroz oči,
svom ljubavniku želju,
da uvek svoju poslušnost svedoči.

"Gospo", Bog će mi reći, "šta si htela?"
kad moja duša bude pred Njim tik;
"Prolazeć nebom Meni si se pela,
a tašta ljubav zameni ti moj lik;
Tek ja sam vredan hvala
i kraljica kraljevstva visokoga
što leči od svh zala."
Moć ću reć: "Ličila je na anđela,
k'o stigla s carstva Tvoga;
ne greših, ljubav celog me zanela."

l cor gentil rempaira sempre amore
come l’ausello in selva a la verdura;
né fe’ amor anti che gentil core,
né gentil core anti ch’amor, natura:
ch’adesso con’ fu ’l sole,
sì tosto lo splendore fu lucente,
né fu davanti ’l sole;
e prende amore in gentilezza loco
così propiamente
come calore in clarità di foco.

Foco d’amore in gentil cor s’aprende
come vertute in petra preziosa,
che da la stella valor no i discende
anti che ’l sol la faccia gentil cosa;
poi che n’ha tratto fòre
per sua forza lo sol ciò che li è vile,
stella li dà valore:
così lo cor ch’è fatto da natura
asletto, pur, gentile,
donna a guisa di stella lo ’nnamora.

Amor per tal ragion sta ’n cor gentile
per qual lo foco in cima del doplero:
splendeli al su’ diletto, clar, sottile;
no li stari’ altra guisa, tant’è fero.
Così prava natura
recontra amor come fa l’aigua il foco
caldo, per la freddura.
Amore in gentil cor prende rivera
per suo consimel loco
com’adamàs del ferro in la minera.

Fere lo sol lo fango tutto ’l giorno:
vile reman, né ’l sol perde calore;
dis’omo alter: «Gentil per sclatta torno»;
lui semblo al fango, al sol gentil valore:
ché non dé dar om fé
che gentilezza sia fòr di coraggio
in degnità d’ere’
sed a vertute non ha gentil core,
com’aigua porta raggio
e ‘l ciel riten le stelle e lo splendore.

Splende ’n la ’ntelligenzia del cielo
Deo criator più che [’n] nostr’occhi ‘l sole:
ella intende suo fattor oltra ’l cielo,
e ’l ciel volgiando, a Lui obedir tole;
e con’ segue, al primero,
del giusto Deo beato compimento,
così dar dovria, al vero,
la bella donna, poi che [’n] gli occhi splende
del suo gentil, talento
che mai di lei obedir non si disprende.

Donna, Deo mi dirà: «Che presomisti?»,
siando l’alma mia a lui davanti.
«Lo ciel passasti e ’nfin a Me venisti
e desti in vano amor Me per semblanti:
ch’a Me conven le laude
e a la reina del regname degno,
per cui cessa onne fraude».
Dir Li porò: «Tenne d’angel sembianza
che fosse del Tuo regno;
non me fu fallo, s’in lei posi amanza».


Нема коментара:

Постави коментар